Een zware teleurstelling in Ironman Cozumel!
U bent hier: Home › Verslagen › Ironman › Een zware teleurstelling in Ironman Cozumel!
Afstand: 3,8km - 180km - 42,2km
- 2314 deelnemers
- 00:56:02 95e
- 05:10:28 0e
- 06:06:30 114e
- 03:41:07 0e
- 09:53:12 98e (18e leeftijdsgroep)
Zwaar ontgoocheld! Alles zat tegen!
Ik ben zéér zwaar teleurgesteld en ontgoocheld over de wedstrijd van gisteren. Zowel op mentaal als fysiek vlak was ik niet opgewassen tegen de tegenslagen die ik te verwerken kreeg. Een wedstrijd om héél snel te vergeten!!
De start van zwemmen verliep goed. Ik zat in een groepje. Ik had een skinfitpakje aan boven mijn wedstrijdteneu. Dit omdat dat heel strak rond je lichaam zit zodat dat voordeliger is voor zwemmen. Anders hou je teveel water tegen. Wetsuits waren niet toegelaten. Na 400m scheurt plots mne tenue open op mn rug. Eventjes gestopt om het proberen terug dicht te ritsen. De rits is op de rug. Maar dat ging niet. Zelfs op den droge, heb ik het moeten laten doen. Verder zwemmen en dan daarna nog eens even geprobeerd dicht te doen. Dedjeu, dan zo maar verder zwemmen met een open zwempakje en met een pakje dat helemaal niet strak meer aan is. Hier had meer ingezeten. Ik probeerde ‘t uit mn hoofd te zetten en gewoon vollenbak blijven zwemmen.
Fietsen verliep goed in begin. Ik had een zeer goed gevoel en ik kon goed tempo maken. Na 30km verloor ik een levensbelangrijke drinkbus. Een drinkbus waar voor mij eten en drinken in zat. De enige bus die koolhydraatrijk was. Maar ik zat in een groepje. Als ik wou stoppen om die bus te nemen ging dat groepje vliegen en kwam ik alleen te zitten. Ik dacht doorrijden. Dit had tot gevolg dat ik al vroeg met mondjesmaat begon te eten. Na 75km reed ik 2de in een groep van ne man of 10 op reglementaire afstand te fietsen. Tot er een scheidsrechter op ne scooter enkele, waaronder ik, een rode kaart gaf. Lap 4 minuten straftijd in de volgende penaltybox. En dieje ene die echt altijd in het wiel aan ‘t rijden was, natuurlijk geen kaart. Dat stayeren is toch altijd een probleem. Helemaal niet leuk! Als ge ziet hoe ze in peleton rijden. De scheidsrechters trokken weer op niks! Na 4 min straftijd mocht ik dan weer verder, maar voor het grootste deel heb ik alleen gereden. Dan verlies je tijd op een vlak parcours als dit.
Ik kreeg te kampen met een ander probleem. Na 100km fietsen had ik ‘in de mot’ dat ik dreigde eten tekort te komen. Ik dacht geen probleem. Dat vul ik wel aan met bananen in bevoorrading van de organisatie om de 15km. Zoals je wel weet eet en drink ik geen sportgel en sportdrank en dat is hetgeen ze hebben in de bevoorrading. Maar normaal hebben ze altijd bananen op stock. Gisteren dus niet! Geen bananen. Verdorie! Nu moest ik de voeding dat ik nog had gaan verdelen voor de laatse 2 cruciale uren! Dat was een serieuze domper. Ik weet welke gevolgen dat kan hebben, ik heb het dit jaar in Neerpelt al meegemaakt. Ok, je kan zeggen, had dan wat meer eten voorzien. Inderdaad, maar die verloren drinkbus strooide roet in ‘t eten. En bananen zouden voorzien zijn in de bevoorrading. Door het te weinig eten liep ik letterlijk leeg. Ik voelde dat. Ik ging sowieso minderen om misschien een beetje te sparen. Het was dan ook nog eens verschroeiend heet! Ik kwam als een gebraden kip aan in de wisselzone. Toen was het al om zeep. Direct beginnen eten, maar dit kom je niet te boven.
Rustig beginnen lopen en ik hoopte dat ik er door ging komen. Maar niet dus. Met leden ogen zag ik mezelf strompelen op Mexicaanse asfalt in een loden zon. Ik liep nog trager dan ik op training een duurloop zou doen. Verschrikkelijk! Op mentaal vlak werd het een martelgang. Waar ben ik mee bezig en waarom? Ik ben van zover gekomen? Ik had er alles voor gedaan? …. zo kon ik zeker geen vuist meer maken. Zonder die problemen tijdens fietsen had ik met gemak, ja met gemak, op het podium gestaan! Ik had een fietstijd van 5u10min. Een tijd van 5u had gemakkelijk gegaan. En een marathon van 3u20 had ook gemakkelijk gekund. Dit is frustrerend! Een kans gemist. Een ticket naar Hawaï gemist!
Aan de training ligt het zeker niet. Ik had een supergevoel. Al de trainingen verliepen perfect en ik had er enorm veel vertrouwen in.
Ik heb helemaal niet genoten van de wedstrijd. Ik wil dit snel verwerken en klasseren.
Heel dit jaar, en al van daarvoor ook, ervaar ik een enorme financiële druk. Aangezien ik alles op de sport zet waar ik zeer sterk in geloof. Maar vooral de laatste maanden was de financiële druk het zwaarst. Dag in en dag uit sta ik er mee op en ga ik er mee slapen. Dag in en dag uit voel ik dat op training. Dit is niet meer leuk! En ik lijdt eronder, en dit verzwakt me. Hier moet verandering in komen. Hopelijk kan ik dit oplossen naar volgend jaar toe. 1 ding is zeker! Ik geef niet op! Ik weet dat er echt véél véél meer inzit en dat ik nog ver kan geraken in deze sport! Ik heb nog tijd om te groeien.
Zo heb ik het seizoen in mineur afgesloten. Een jaar waar ik sowieso al niet van tevreden was! Dit zal me ongetwijfeld sterk maken. En zo’n jaar is natuurlijk nooit verloren.
Mn excuses moest ik sommige mensen hebben teleurgesteld. Alles gaat in ups en downs. Ooit krijg je het dubbele terug …. maar dan in vreugde!
Dirk
Ps; Toch nog iets positief.
1) Ondanks ik met een opengeritst zwemtenueke zwom, zwom ik wel een schitterende tijd. Ik maak progressie.
2) Proficiat aan Liesbet!!! Zij heeft wel een dijk van een westrijd gelopen! Ze eindigt spijtig genoeg wel 4de op 22sec en er zijn maar 3 plaatsen. Nu hopen we maar dat er iemand van die 3 niet naar Hawaï gaat.
